Brothers and sister, part one

‘ Brothers and sister feel fine. It’s the time of your life, it’s the time of your life.’ Coldplay (Brothers & Sisters)

Als zijnde zus kan ik me geen betere plek voorstellen als de plek die ik heb: de jongste in een gezin met drie geweldige mannen boven mij. Negentien jaar geleden was ik een vrouwelijke verassing voor de drie mannelijke musketiers. Ik werd het zusje dat geloofd werd om haar zachte babyhuid. Het zusje dat later tussen de mannen in voetbalt, skeltert en in bomen klimt. Altijd voelde ik me gedragen door mijn broers, mijn sterke broers die mij als hun schat bewaarden, beschermden en waar ze mee stoeiden.

Veel momenten waren we met zijn vieren, vroeger in ons gezin als opgroeiende broers & zus. Op momenten dat ik dingen beleef, zijn mijn broers vaak de eerste die ik bericht. We groeiden met elkaar op, maar ook met elkaar mee. Op hoogtijdagen, op dieptepunten, persoonlijke triomfen, of persoonlijke moeilijke momenten. Iedereen beleeft dingen op zijn eigen manier, maar we zijn samengebonden door een bloedband en een gevoel van verbondenheid met elkaar.

De band met mijn broers is niet veranderd in de tijd van nu. Er wordt weleens gevraagd of de band tussen hen nu intenser is, maar het mooie aan mijn broers is dat het niet per se intenser is: het gevoel van elkaar liefhebben is niet verdubbeld, omdat het al immens was. We spreken, luisteren, zijn stil, hebben lief, sms’en, begroeten, leven en herinneren net zoals eerst, omdat het leven met ons vieren gewoon door gaat. We kunnen middagen praten over de dromen en ambities van mijn broers, omdat hun leven net zo interessant is als het mijne. We kunnen het ook middagen hebben over mijn leven, in samenhang met hun toekomst. We hebben het over hun behoeftes voor nu en voor later. En ook over mijn leven praten we veel.

Nog even met zijn vieren… Dat is wat ik me wel vaak bedenk. Hoewel we dan misschien niet anders zijn in het gedrag naar elkaar, is deze tijd wel een bewuste tijd van beleven, leven en herinneringen maken.
En daarom vormde zich in mei het idee van het zetten van een tattoo met z’n vieren. Ik gooi een principe overboord, dat ik na het zetten van mijn eerste tattoo had gemaakt voor mezelf: m’n oneindigheidsteken, waar ik al eerder over schreef, zou mijn enige tattoo blijven. (en schreef ik ook niet in een eerder blog dat ik geen tattoomeisje was;)?) Maar bepaalde principes moeten overboord worden gegooid.

Een tattoo als verbinding voor ons vieren is niet per se nodig. Ook zonder dat weten we natuurlijk dat we van elkaar houden en eeuwig verbonden zijn. Nee, deze tattoo is een eeuwige herinnering en een teken dat ons visueel altijd verbind. En dus lieten wij vandaag een verbintenis tattoeren, gebaseerd op mijn oneindigheidsteken, als bindende kracht die ons draagt.

Allemaal hebben we een ander ontwerp om het bindende teken gemaakt: mijn naam met het oneindigheidsteken eronder, mijn naam in het oneindigheidsteken, een dubbel oneindigheidsteken – waaruit vier bladeren ontstaan als symbool voor ons vieren -, en vier voeten bij het oneindigheidsteken – mijn tattoo -.

Het resultaat is prachtig en de herinnering is oneindig: om nooit te vergeten.

3 Reacties op “Brothers and sister, part one

  1. lieve dodo van dapper,

    ik heb net de uitzending met arie op mijn pc gezien.
    weet dat ik met je mee leef en aan je denk.
    geniet van de jouw liefhebbende mensen om je heen.

    dag liefie wiefie 🙂

  2. Ik vind jou zo een moedige meid je bent echt heel intelligent je staat zo positief in het leven en dat sta ik zelf niet eens ik vind het zelfs zo moedig dat ik me zelf een beetje een klootzak vind dat jij korter hebt dan mij maar jij het leven meer waardeert dan ik terwijl ik 22 ben en jij nog maar 20.
    vind het ook zwaar on eerlijk heb het echt met je te doen hoorde en las al je verhalen ik ben een persoon die niet snel dingen boeit maar dit echt het doet me echt goed zeer maar wou je dit even vertellen en meid ik hoop echt met heel mijn hart dat je echt leeft zo als jij het zegt en zal je blijven volgen m.v.g riccardo nanninga

Reageren is niet (meer) mogelijk.