Brothers and sister, part two

‘Vier het leven om je heen! Het leven is al veelte kort en alleen is maar alleen, dus droom, durf, doe en deel met iedereen.’ Marco Borsato (Droom, durf, doe en deel)

De Mont Ventoux heeft vanaf 2010 – de eerste keer dat ik de kale berg zag – een bijzondere rol gespeeld in mijn leven. Het zien van de berg inspireerde mij voor mijn fietstocht Montour (de fietstocht die ik in 2011 in veertig dagen volbracht voor de Make-a-Wish Foundation vanaf de voet van de Mont Ventoux naar Nederland) en gaf daarmee de kracht terug die ik kwijt was in mezelf.

In mijn huis liggen stenen van de Mont Ventoux, waarop ik de woorden ‘Droom’, ‘Durf’, ‘Doe’ en ‘Deel’ heb geschilderd. De woorden komen uit het gelijknamige nummer van Marco Borsato. Het nummer zette ik onder een filmpje van een afdaling vanaf een steile berg in Zuid-Frankrijk en publiceerde ik in de Montourtijd op mijn blog. De beelden symboliseren voor mij de vrijheid van het fietsen en het opnieuw kunnen durven mijn dromen te doen.

Sinds de eerste keer in 2010 heb ik de Mont Ventoux elk jaar gezien, van een afstand, of in de auto beklommen. Magisch. Elke keer begin ik de beklimming bij het beginpunt in Malaucene, vanaf de parkeerplaats een bocht naar rechts en dan hup, de berg op. Op de helft zit een restaurantje, die we (een wisselend gezelschap) op de heenweg altijd passeren, maar waar we op de terugweg warme chocomelk drinken, om weer op te warmen van de top af, om het warme dal weer in te gaan. Maar op de heenweg rijden we dus door, nog een paar kilometer met een boomlandschap. En dan, plotseling, zonder een aanwijsbare oorzaak, verdwijnen de bomen en straalt de top mij tegemoet. Het is altijd weer een verassing de witte stenen en de toren van dichtbij te mogen zien, alsof ik even vergeten was hoe het er ook alweer in het echt uitzag. De weg naar de top is altijd langer dan mijn herinnering. Op de top blijf ik altijd maar even: het is er koud en winderig, maar lang genoeg om mijn dosis Mont Ventoux weer in te hebben genomen. De dosis bestaat uit op de rand van de top naar het uitzicht kijken, de frisse ijle lucht in te ademen, stenen te rapen en kort te denken aan vroeger, aan alle momenten dat ik op de top van mijn berg stond.
De eerste keer, zoals genoemd, met een bruisende geest voor alle tour ideeën die mij op te top van de berg binnenvielen. Daarna met toekomst dromen, in euforische momenten, op momenten van bezinning. En dit weekend, met mijn broers.

De kracht van de berg gaf mijn broers, naast hun fysieke conditie, energie de berg op te gaan. En hoe! Binnen drieën en een half uur stonden de mannen lachend en ontspannen boven. Ik croste in de tussentijd voor hen uit en achter hen aan met het fototoestel, bananen, warme kleren, een fles champagne en kaarsen.

De fles champagne dronken we op de top van de Mont Ventoux. Dat is overigens voor mij geen traditie op de top van de Mont Ventoux, maar wel een overgebleven traditie uit de Montour. Elke fietsweek sloten we toen af met een champagnemoment. Sindsdien gebruiken mijn broers en ik het vaker om bijzondere gelegenheden een extra bruisend symbool te geven. Nadat we de koude top hadden verlaten, stopten we op de helft van de berg om vier kaarsen aan te steken. Een moment van kaarsen aansteken vind ik altijd bijzonder, om een licht te ontsteken en het licht in gedachten intenties mee te sturen. Elk staken we een kaars aan, die in onze harten altijd zullen branden en ons herinneren aan de kracht van de berg. Want de berg zal mij en zal ons dezelfde kracht verlenen die hij mij gaf ten tijde van Montour: we kunnen ons ten alle tijden aan de Mont Ventoux vasthouden, omdat het nooit om valt. Het is wat we soms nodig hebben: een standvastige berg, rotsvast, in een altijd veranderende tijd.
DSC_0421 DSC_0448 DSC_0461

3 Reacties op “Brothers and sister, part two

  1. Heb je boek vandaag in de schaduw van mijn boompje( en dat is heerlijk met deze hitte) in een teug uitgelezen. Het kostte de nodige tranen maar bovenal bevestigd het de levenslessen die ik al heb mogen lezen: geniet van de mooie mensen en natuur om je heen
    Mijn man heeft met Pinksteren ook de Mont Ventoux beklommen met zijn fiets en was ook zeer onder de indruk
    Ik zal het toch ook een keer met eigen ogen moeten bekijken
    Laura nog vele genietdagen toegewenst

  2. Lieve Laura,
    In 2012 heb ik ,op initiatief van je moeder, met een groep medewerkers van de zorggroep de Mont Ventoux beklommen.
    Hoewel primair ingegeven om het KWF te steunen, heeft het mij persoonlijk zoveel meer gebracht. Het besef van te leven! Hoe groots het leven is en hoe onbenullig een hoop dingen zijn waar we ons druk om maken.Het bijzondere is wat mij betreft, dat je deze berg moet ervaren om dit te begrijpen.
    Ik heb enorm veel bewondering voor je kracht en wijsheid.
    Ik wens jou en je dierbaren veel kracht toe, maar bovenal een rijk leven!

    Anneke

Reageren is niet (meer) mogelijk.