De Verwondering

‘And as we wind on down the road, our shadows taller than our soul. There walks a lady we all know, who shines white light and wants to show. How everything still turns to gold.’ Led Zeppelin (Stairway to Heaven)

Bij De Verwondering – een programma op de vroege zondagmorgen op NPO2 – sprak ik een aantal weken geleden over alles wat mij verwondert, met in het bijzonder de dagboeken van Etty Hillersum. Het boek ‘Het verstoorde leven – dagboek van Etty Hillersum, 1941-1943’ van Etty Hillersum blijft mij namelijk verwonderen. Ik kan het blijven lezen, elke dag opnieuw stukjes, die mij weer op een andere manier binnenvallen in een voortgang van de tijd. Ze brengt mij, met haar woorden die altijd raak zijn, naar een hoger niveau van overgave. Deze jonge Joodse vrouw schreef tijdens de periode van de Tweede Wereldoorlog openhartige brieven en dagboeken. Ze kwam op 29-jarige leeftijd om het leven in Auschwitz, maar bleef tot aan het einde van haar bestaan vanuit liefde en overgave leven. Daarin beschrijft ze ook haar moeiten om tot overgave en liefde te komen en bovendien beschrijft ze alles met een gezonde zelfspot; zelfs humor op zijn tijd. Etty spiegelt mij in overgave, omdat ze schrijft over de overgave aan het leven en de nieuwe levenslust die daardoor ontstaat. De levenslust die zich vertaalt in een verantwoordelijkheidsgevoel de wereld met vrede tegemoet te treden. Zo schrijft ze:
‘Ik voel me verantwoordelijk voor het mooie en grote gevoel voor dit leven dat ik in me heb en dat moet ik onbeschadigd door deze tijd heen trachten te loodsen, naar een betere tijd toe. Dat is het enige waar het om gaat.’
Haar dagboeken laten bovendien zien hoe belangrijk de relatie met jezelf is op het moment dat de wereld om ons heen alles behalve rustig is. In een steeds kleinere fysieke ruimte, ontdekt ze een fundamentele innerlijke ruimte: echte vrijheid kun je in principe overal ervaren, namelijk in jezelf.

Omdat haar boek mij raakt, maar ook aanspoort, spiegels, ontroert, doet lachen en huilen, deelde ik een stuk bij de Verwondering:
‘En leven wij niet iedere dag een heel leven en doet het er veel toe of we enige dagen korter of langer leven? (…) Misschien: ik heb dit leven al zo duizendvoudig geleefd en ben al zo duizendvoudig gestorven, dat er niets nieuws meer komen kan?
Is dat een soort blaséheid? Neen. Het is een van minuut tot minuut het leven duizendvoudig leven en daarbij hoort: een plaats geven aan het leven.’

Kijk hieronder het volledige interview terug:

4 Reacties op “De Verwondering

  1. Mooi Laura,
    hoe je het een en ander verwoord van Leven.
    de kern kennen, herkennen en ontwikkelen, ont wikkelen, afwikkelen, afpellen.
    dank voor je woorden
    welke in je zelf zijn.
    Ik denk in ieder zelf van onszelf zijn,
    Ik dank God voor jou
    Dank

  2. Nu pas de uitzending bekeken , conclusie : Jij bent een mooi mensenmens Laura.

  3. Beste Laura,

    Mijn moeder en ik hebben deze aflevering van “De verwondering” bekeken.
    Mijn moeder heeft een tumor in haar ene long. Je hebt haar met je waarnemingen, inzicht, visie en vertrouwen enorm veel kracht gegeven.
    Ze is vaak op je website om je blogs steeds weer opnieuw te lezen.
    Ik verwonder mij op mijn beurt dat een jonge vrouw, zoals jij, een oudere dame van 82 jaar zoveel steun kan geven.
    Heel hartelijk dank, Laura!
    Veel liefs uit Denemarken
    Heidi Juel Nederhoed

  4. Beste Laura,
    Vandaag heb ik de aflevering van “de verwondering” bekeken. Ik vind het zo indrukwekkend hoe jij in het leven staat. Verder weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik zeggen moet omdat alles te veel en te cliché zou zijn. Ik wens je alle kracht, licht en liefde toe met heel veel mooie “hier&nu” momenten waarin de tijd niet bestaat… Heel veel liefs van Lucilla

Reageren is niet (meer) mogelijk.