De tweede keer

‘If she had wings she would fly away, and another day God will give her some. Trouble is the only way is down. Down, down.’ James Blunt (Carry you home)

Dit is het begin van mijn blog. Een blog waarin ik jullie zal proberen mee te nemen in mijn leven waarin kanker een centrale rol is gaan spelen, ’t is daarnaast een blog waarin ik mezelf probeer te reflecteren. Het zal een blog zijn die ervoor zal zorgen dat ik bepaalde vaste punten zie in dat wat ik doe.

Maar bovenal weet ik dat dit blog mij de mooie momenten van het leven laat inzien. Het klinkt misschien een beetje raar, misschien denken jullie wel, ‘huh, hoezo mooie momenten? Ze heeft net te horen gekregen voor de tweede keer kanker te hebben’, maar juíst in deze tijd ben ik het leven verschuldigd naar de mooie kant te kijken. Door te genieten van een bloem, een glas wijn, een glimlach of een gesprek, kan ik de grotere dingen aan. Het leven is nog steeds mooi en prachtig, omdat het me alles geeft wat ik nodig heb. Ga maar na: Het leven geeft me vervulling, liefde, vriendschap en daardoor dankbaarheid & blijdschap. Het leven geeft me dan geen lichamelijke gezondheid, maar wel de kracht om hiermee om te gaan.

’t Is nu alweer ruim een week geleden. Donderdag de 18e april begon als een normale dag. De week daarvoor waren pappa en ik naar een controle scan in het ziekenhuis in Groningen geweest. Niet omdat ik het per se nodig vond: het waren de dingen in mijn leven waar ik een weg in had leren vinden ze te accepteren en qua gezondheidsurgentie wilde ik er liever ook niet heen. Ik voel(de) me zo goed. Alles in mijn leven ging als vanzelf. De afgelopen tijd liep mijn leven op rolletjes. Ik had een energie waarvan ik niet wist dat ik ‘m had. En die energie in mij bleek zo groot, dat het leek/lijkt alsof ik alles aankan. Werken, school, sociale contacten, alles leek te kloppen, want het ging allemaal vanzelf. En kijk! Ik had weer het idee in de lente van mijn leven te zitten, in plaats van de herfst. De afgelopen scan deed me voor het eerst niets: wat voelt dat heerlijk. Ik voelde dat ik met elke stap die ik zet, meer en meer leef.

Die donderdag ging ik dus aan het werk en maakte de lekkerste falafel ter wereld. In het zonnetje heb ik de zelfgemaakte maaltijd op zitten eten, daarna zou ik de hele avond aan mijn filosofie gaan zitten. We hadden het over Descartes en over zijn denkwijzen. Toen belde mamma. Of ik naar beneden de deur open wilde doen. Pappa en mamma stonden beneden. Ik liep naar de spiegel en zag mijn nu al betraande gezicht. Ik wist waarom zij met z’n tweeën naar Amsterdam waren komen rijden. Maar ik wilde het niet geloven totdat ik ze beneden omhelsde voor de lift. Ik heb uitzaaiingen in mijn beide longen. De tumor die zo lang weg bleek te zijn, heeft zich nu verspreid.

Alle vanzelfsprekendheid was in één keer weg. Alles wat ik heb gedaan de afgelopen tijd stond niet meer in teken van kanker. Dat zal van nu af aan weer anders zijn. En daarom is de tijd die was nog specialer. Ik  hoop de balans van de afgelopen tijd te behouden, omdat vanuit balans de juiste keuzes kunnen ontstaan. Afgelopen dinsdag (waarover in een ander blog meer) hebben ik en mijn ouders uitgebreid gesproken met mijn oncoloog.

4 Reacties op “De tweede keer

  1. Beste Laura,

    Je antwoord op hetgeen jij op je levenspad tegenkomt is een lichtend voorbeeld.
    Licht dat over grenzen heen schijnt.
    Licht dat moed uitstraalt.
    Licht dat liefde is voor altijd.

    Dank je voor je licht.

    Chris

  2. Hoi Laura, heftig zeg om dit mee te maken. Helemaal als 19-jarige. Uit je woorden en foto spreekt een hele krachtige vrouw. Veel sterkte! ( enne.. falafel kan inderdaad goddelijk lekker zijn 😉

    Groet, Lies van Lepeltje Liefde

  3. Lieve Laura!

    Ik heb vol verbijstering je blog gelezen.
    Het is weer terug.. wat vreselijk!
    Maar Meid wat ben jij ontzettend dapper..!
    Wat zullen je ouders, broers etc ontzettend trots op jou zijn!!
    Ik hoop echt dat je al je dromen uit zullen komen, en nog heel lang gelukkig mag zijn.

    Groetjes Annemarieke van der Leest ( van wijnen )

Reageren is niet (meer) mogelijk.