Kwetsbaarheid & Moed

Ik reisde overal heen veel verder dan ik kon. Totdat ik opnieuw begon en mijn bergen overwon. (…) Ik zal je geven wat ik kan. Wees maar moedig, wees maar bang.
Blôf (Een manier om thuis te komen)

Mijn lichaam liet deze week onverwachts even van zich horen. Het signaal dat mijn lichaam gaf, was niet zozeer iets ernstigs, als wel een besef voor mezelf dat ik mijn lichaam weleens negeer. Het is goed dat ik me bewust word gemaakt van haar roep om aandacht. Ik vergeet haar soms maar al te graag: mijn geest die levensenergie in mijn lichaam pompt en die haar vertelt dat rusten niet hoeft, of later kan. Totdat ze zelf zegt dat ze wél aandacht nodig heeft. En ik daar even niet om heen kan.

Momententen van kwetsbaarheid volgden. Momententen die ik vaker heb en die me uiteindelijk laten zien dat kwetsbaarheid zorgt voor kracht. Op momenten van kwetsbaarheid weet ik dat het enige dat mogelijk is: erdoorheen gaan, alle kwetsbaarheid voelen.

Ik vraag me af: is kwetsbaarheid sterk zijn? En wat is dat, sterk zijn? Is dat doorleven, kwaliteit pakken, mijn bloed door mijn aderen voelen stromen? Of is dat juist ook huilen op momenten dat ik huilen moet, ontroerd zijn, voelen dat er leegte zit in mijn plek waar de toekomst zich zoeven nog bevond? Natuurlijk huil ik ook. Zo maar even, een uur is al genoeg. Soms besluipt het verdriet mij. Elke dag sterven er stukjes in mij. Stukjes toekomst, stukjes dromen. Flarden van jong zijn. Scherven van het oud willen worden. Groeiende tumoren die mijn tijd hier op aarde langzaam opeten. Mijn lichaam dat van zich laat horen en mij vertelt dat ze ook gehoord mag worden.

Op dat soort momenten van kwetsbaarheid pak ik een doos tissues en kruip ik dicht tegen iemand aan die dan in mijn omgeving is. Of ik zet muziek op en zing huilend mee.
Ik huil en laat de tranen komen. De tranen die vloeien, de tissues die nat worden. Om uiteindelijk plaats te maken voor ruimte, de ruimte van de gehuilde tranen. De opluchting van de emoties die gevoeld zijn en vervolgens kunnen worden losgelaten.
Want dat is wat een huilbui met mij doet: het lucht op, zodat ik weer fris een nieuwe dag in kan. Ja, kwetsbaarheid is sterk, maar bovenal buigzaam. Buigzaam meegaan in de emoties van het moment, niet vechten tegen de emoties die er zijn. Buigzaam voor de signalen die mijn lichaam geeft en steeds vaker zal gaan geven.

Een vriendin schreef mij: ‘Kwetsbaarheid is de puurste vorm van moed.’ Ik denk dat ze gelijk heeft.

4 Reacties op “Kwetsbaarheid & Moed

  1. Een bewonderingswaardig moedige, jonge vrouw. Wijs, open en eerlijk. Dat je reis maar nooit mag eindigen…

  2. Hoi Laura
    heb je boek gelezen , ook dingen die me weer raakte , bij het lezen van je boek, ik hoop dat dit vellen mensen het lezen.bij je handtekening ben ik

    niet bij ge weet, maar hoop dat je nog velen keren zult schrijven,
    lieve gr Ank

  3. de tranen stromen hier vrijelijk ‘elke dag sterven er stukjes in mij ….. ‘ zo intens ontroerend

  4. Wat kan jij prachtig mooi schrijven! Dit verhaal raakt mij heel erg, omdat ik mijzelf hier heel erg in herkenxxxx

Reageren is niet (meer) mogelijk.