Ze leven gelukkig

Coldplay (A hopeful transmission)

‘Het duurt lang jong te worden,’ zei Pablo Picasso eens.

Ze leefden nog lang en gelukkig is het vaststaande einde van een sprookje. Ook buiten de fictie wordt op verjaardagen met ‘nog vele jaren’ gewenst dat de jarige nog vele jaren mag leven. Toen wij mijn verjaardag vierden in de lente van dit jaar, vroeg mijn broer wat hij nu eigenlijk zeggen moest, nu ‘nog vele jaren’ als verjaardagswens niet helemaal gepast bleek te zijn. We keken elkaar aan en glimlachten. Op de jaren hebben we geen invloed, maar wel op de wat wij doen met die jaren. En zo hebben we die avond een proost uitgebracht op een gelukkig leven. Omdat we daar zelf invloed op hebben en dat gevoel los van omstandigheden altijd vloeit.

Ik moest aan die avond denken, toen ik op televisie verschillende 100-jarige langs zag komen. De afgelopen maanden waren zij namelijk te gast bij bekende talkshows en las ik artikelen in de dagbladen over deze mensen. Het aantal 100-jarige in ons land was nog nooit zo hoog en daarmee lijkt honderd worden de nieuwe trend. De Volkskrant heeft het zelf over 120 jaar. Het artikel begon met: ‘Een lang en gezond leven. Door iedereen gewenst, niet voor iedereen weggelegd.’ De media deden mij bijna geloven dat honderd jaar een nieuw streven is. Dat dat de nieuwe standaard is, compleet met voedings- en geluksadviezen.

Nogmaals dacht ik aan mijn verjaardagsavond en vroeg ik mij af waar die interesse voor de honderdjarigen vandaan komt.
Ik kan niet ontkennen dat ouderen mij vaak roeren door hun opgebouwde levenswijsheid, door de kennis van het ervaren en de wijsheid door het ervaren. In hen zit zoveel ervaring geborgen dat ik, als ik advies nodig heb, altijd beroep doe op ouderen. Zij die met het motto: ‘Time is not changing, you change the time,’ alle tijd genomen hebben de tijd te veranderen. En daarmee de wijsheid van de tijd hebben ontwikkeld. Het gaat erom wat je doet met die tijd, natuurlijk, maar ook: om de tijd te hebben. Wat dat betreft is het dus enerverend meer ouderen te hebben die wat met hun tijd gedaan hebben: zij zijn een bron van ervaring waar ik, als deel van de nieuwe generatie, op voort mag borduren.

Wat ik toch een essentieel gemis vond in de viering van de toename van de honderdjarige medemens, was de bespreking van de sterfelijkheid. Waarom zouden wij spreken over voedingsadviezen met als doel nog ouder te worden? Is het een ontkenning van onze sterfelijkheid en een wens die sterfelijkheid dus zo lang mogelijk uit te stellen? Of is het een wens lang te leven, een gebrek aan tijd die men nu ervaart bij een gemiddelde levensduur van rond de tachtig? En hoe blij zouden we eigenlijk moeten zijn, als blijkt dat honderd het nieuwe tachtig is? Is het het uitstellen van het rafelige randje, het uitstellen van de ouderdom? Mogen wij niet leren omgaan met de rafelige kant van het leven, met kwetsbaarheid? Door ons enkel te focussen op het proces van het oud worden, gaan we het gesprek over kwetsbaar oud worden uit de weg. Mensen zijn bang voor afhankelijk, voor de dood. Maar door dat laatste uit te stellen, verdwijnt de angst niet.

Wat ik denk is dat het uiteindelijk niet uitmaakt hoe oud iemand wordt. Het gaat toch juist om wat je doet in die tijd, met die tijd? Het gaat er toch om hoe je leeft, in plaats van hoe lang? Dan vallen leeftijden weg en komt het ware leven tevoorschijn: een leven dat altijd zinvol is, los van de jaren. Het is uiteindelijk ook de schoonheid van het leven van een kind: in het hier en nu. Ik denk dat Picasso dat ook bedoelde te zeggen.
Opdat zij nog gelukkig leven.

3 Reacties op “Ze leven gelukkig

  1. Een hele leuke foto! Ben jij dat?

    Kinderen gaan het gesprek over de dood niet uit de weg. Ze willen weten waarom mensen dood gaan en wat er daarna gebeurt.

    Fijne en goede dagen toegewenst!

  2. Vanaf het begin van je blog volg ik je, en uiteraard las ik ook je boek.
    Ik denk dat je een voorbeeld bent van het mooie citaat van O.Holmes:

    wat voor ons ligt
    en achter ons ligt
    is niets
    vergeleken met wat in ons ligt.

    Ik wens je een mooi lichtfeest Laura, je bent voor zoveel mensen een licht, ongeacht of het kerst is of niet!

    lieve groet, Mo

  3. Je stuk doet me denken aan een tv-programma (ik weet niet meer welk) dat ik eens zag over ‘lang zijn’ en dat dat helemaal niet betekent dat je dan een fijner lijf hebt of eentje waar je bijvoorbeeld meer mee kan dan met een korter lichaam.
    Ik denk wel dat meer en meer mensen stap voor stap “wegevolueren” van de gedachte dat meer of langer of rijker of sneller of ouder worden of … beter is. Het gaat dus langzaam en jij hebt ’t ook al door! Je verwoordt het heel mooi. Tnx 🙂 . Fijne kerst en jaarwisseling samen Laura!

Reageren is niet (meer) mogelijk.